ΦΥΛΛΟ ΔΡΑΣΕΩΝ ΟΜΙΛΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ 1ου ΠΡΟΤΥΠΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΙΛΙΟΥ
11-2-2026
https://youtu.be/QP73569coeo?si=VHMxLweegNe05bMA Βιβάλντι
Κείμενα των μεγάλων ποιητών μας. Ποιο είναι το θέμα τους;
«Mου δόθηκε να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ όλα αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και με ελάχιστες διαφορές. H παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση αντιστοιχεί και στην υλικοπνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Kαι το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα, τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μια Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος .Xωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος τόσων αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μη γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Nα τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Tο παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση».
Λόγος στην Aκαδημία τής Στοκχόλμης(1979)
«Eγώ δεν ξέρω να υπάρχει παρά μία γλώσσα, η ενιαία γλώσσα, η Eλληνική, όπως εξελίχθηκε από την Aρχαία, που έφτασε να είναι το μεγάλο καμάρι μας και το μεγάλο μας στήριγμα».(Οδυσσέας Ελύτης)
Άνθρωποι και τοπία (1958)Ρίτσος
Το χρέος των ποιητών
Πολλά ποιήματα είναι ποτάμια.
Άλλα είναι χαμολούλουδα σε βραδινό κάμπο.
Άλλα είναι σαν πέτρες πού δε χτίζουν τίποτα.
Πολλοί στίχοι είναι σα στρατιώτες έτοιμοι για τη μάχη.
Άλλοι σα λιποτάχτες κρυμμένοι πίσω απ’ τ’ ανθισμένα δέντρα.
Άλλοι σαν άγνωστοι στρατιώτες πού δεν έχουν πρόσωπο.
Πολλά ποιήματα φωνάζουν δυνατά χωρίς ν’ ακούγονται.
Άλλα σωπαίνουνε με σταυρωμένα χέρια.
Άλλα σταυρώνονται και μιλούν σταυρωμένα.
Πολλοί στίχοι είναι σαν εργαλεία.
Εργαλεία σκουριασμένα, ριγμένα στο χώμα.
κι άλλα καινούργια πού δουλεύουν το χώμα.
Πολλά ποιήματα είναι σαν όπλα —
όπλα πεταμένα στο χώμα
κι όπλα στραμμένα στην καρδιά του εχθρού.
Πολλοί στίχοι στέκονται πίσω απ’ τη σιωπή
σαν τα χλωμά παιδιά πίσω απ’ τα τζάμια ενός ορφανοτροφείου —
κοιτάζουν μακριά, μες στη βροχή — δεν ξέρουν τι να κάνουν, που να πάνε.
Γιῶργος Σεφέρης:
Ὁ Σεφέρης ἔχει ἐπισημάνει τό φαινόμενο τῆς συνέχειας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας μέ τή διαίσθηση τοῦ δημιουργοῦ: «Ἡ ἑλληνική γλώσσα, ὁ ἄνθρωπος, ἡ θάλασσα {...} Γιά κοιτάξτε πόσο θαυμάσιο πράγμα εἶναι νά λογαριάζει κανείς πώς, ἀπό τήν ἐποχή πού μίλησε ὁ Ὅμηρος ὥς τά σήμερα, μιλοῦμε, ἀνασαίνουμε καί τραγουδοῦμε μέ τήν ἴδια γλώσσα. Κι αὐτό δέν σταμάτησε ποτέ, εἴτε σκεφτοῦμε τήν Κλυταιμνήστρα πού μιλᾶ στόν Ἀγαμέμνονα, εἴτε στήν Καινή Διαθήκη, εἴτε στούς ὕμνους τοῦ Ρωμανοῦ καί τόν Διγενή Ἀκρίτα, εἴτε τό Κρητικό θέατρο καί τόν Ἐρωτόκριτο, εἴτε τό δημοτικό τραγούδι!»
Θεωρεῖ ὅτι ἡ ἑλληνική γλῶσσα παρουσιάζει ἀδιάσπαστη συνέχεια στό διάβα τῶν αἰώνων. Στήν ὁμιλία του στή Στοκχόλμη (1963)ἐπί τῇ βραβεύσει του μέ τό βραβεῖο Νόμπελ λέγει: «Ἀνήκω σέ μία χώρα μικρή. Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στή Μεσόγειο, πού δέν ἔχει ἄλλο ἀγαθό παρά τόν ἀγώνα τοῦ λαοῦ του, τή θάλασσα καί τό φῶς τοῦ ἥλιου. Εἶναι μικρός ὁ τόπος μας, ἀλλά ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καί τό πράγμα πού τή χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι μᾶς παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Ἡ ἑλληνική γλώσσα δέν ἔπαψε ποτέ της νά μιλιέται. Δέχτηκε τίς ἀλλοιώσεις πού δέχεται καθετί ζωντανό, ἀλλά δέν παρουσιάζει κανένα χάσμα».
Χωρισμένοι/ες σε ομάδες
επιλέξτε 10 λέξεις από τα κείμενα και δημιουργήστε το δικό σας κείμενο ,πεζό ή
ποιητικό .Φτιάξτε μια ιστορία με διαλόγους ,για να τη δραματοποιήσουμε!
ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ
ΗΧΟΙ:ΦΤΙΑΞΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ!
iema.gr/data/EducationalProjects/Melina/Tracks/Hxoi/Zwa_Glaroi.mp3
iema.gr/data/EducationalProjects/Melina/Tracks/Hxoi/Anthropoi_Xeirokrothmata.mp3
iema.gr/data/EducationalProjects/Melina/Tracks/Hxoi/Alloi
Hxoi_Ksypnhthri.mp3
https://youtu.be/lLuLy7uACgQ:περιγράψτε με επίθετα τη μουσική
Πίσω από την καθημερινή κόλαση των λέξεων
Τα ποιήματα ανασαίνουν ζωντανά και το καθαρό
τους νόημα καθρεφτίζει παντού μια φανταστική
ευτυχία, που ποτέ δε θα πυρποληθεί.
Τάκης
Σινόπουλος
** Είμαι ένα δέντρο, η μούσα, ένας μετανάστης, ένα παράθυρο, τα σιδεράκια στο στόμα της Μαρίας (αλλά όχι η
Μαρία) :γράφω σε α΄ ενικό πρόσωπο τις σκέψεις μου, μπαίνω στη θέση τους..
Vincent Van Gogh «Ο θλιμμένος
γέρος»
(1890)
Ένας γέρος
Στου καφενείου του βοερού το μέσα
μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας
γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς
συντροφιά.
Και μες των άθλιων γηρατειών την
καταφρόνια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’
εμορφιά.
Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το
κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος
μοιάζει
σαν χθες. Τί διάστημα μικρό, τί
διάστημα μικρό.
Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον
εγέλα·
και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τί
τρέλλα! —
την ψεύτρα που έλεγε· «Aύριο. Έχεις
πολύν καιρό.»
Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την
εμπαίζει.
.... Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και
να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το
τραπέζι.
(Κωνσταντίνος
Π. Καβάφης)
ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΣΟΥ
,ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ,ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ,ΧΑΜΟΓΕΛΟ!
ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ,ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ
ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ/Η!
